Ultrazacht meisjesvest

De grootste eer voor een vlijtig handwerkliesje is dat je gezinsleden vragen of je iets voor hen wilt breien. Dan weet je zeker dat ze je hobby waarderen, dat ze niet plichtmatig ‘mooi’ roepen als je hun mening vraagt, maar dat ze vol ontzag op de knieën zouden willen vallen om zoiets prachtigs, dat uit de handen van hun familielid is ontsproten.

Ik geef toe, ik draaf door. Maar toen mijn 10-jarige dochter mij vorige maand vroeg of ik een vest voor haar wilde breien, maakte mijn hart een vreugdesprongetje. En toen ze mij maande op te schieten met mijn eigen heerlijke gebreide herfsttrui, wist ik het zeker: ze had het verzoek ingediend omdat ze graag in een door mij gebreid vest rond wil lopen, niet om mij van de straat te houden.

In de plaatselijke wolwinkel zochten wij uitgebreid tussen alle bollen wol. Helaas zat haar smaak er niet tussen; de kleurencombinaties waren haar te saai en te volwassen, veel gemêleerd met een bruine vleug. Online kopen wilde ik niet, want ik wilde dat ze het materiaal even tegen haar hals kon houden, om er zeker van te zijn dat het niet prikt. Uiteindelijk stuitte ze op een paar bolletjes Katia Velvet Fine, in zachtblauw en zachtrose. Honderd procent polyester, zo zacht als fleece, en lekker licht. De keus viel op lichtblauw.

Maar dan: een patroon. Natuurlijk stond er in geen van de aanwezige breiboeken een patroon voor een vest gebreid in Katia Velvet Fine. Klink ik hier enigszins sarcastisch? Ja. Het is een van mijn grootste frustraties dat ik in wolwinkels zelden een patroon met bijbehorend garen naar mijn smaak vind. Of ik vind het patroon te gek maar het garen is er niet in de door mij gewenste kleur. Of het garen is prachtig maar ik kan geen patroon vinden dat bij me past. Daarom wijk ik steeds vaker uit naar internet. Alleen heeft dat weer als nadeel dat het qua kleur toch een beetje een gok is en dat je het niet eerst kunt voelen…

Hoe dan ook, ik liet me ompraten door de verkoopster met ‘dan doe je dit zus en dat zo’ en ging naar huis met 6 bollen Katia Velvet Fine (naalden 3) en een breipatroon voor een kindervest voor Katia Duende (naalden 5). Bovendien was het een wijd vest, terwijl mijn dochter een meer aansluitend model wilde.

Je raad het waarschijnlijk al: ik heb heel vaak een stuk moeten uithalen (wat met fleece-achtig garen geen pretje is omdat dat steeds dunner wordt). Uiteindelijk heb ik het patroon gelaten voor wat het was en zelf een patroon bedacht. Regelmatig even tegen dochters’ lichaam aanhouden voor een test qua maat, en ik kon weer verder. Een week geleden kantte ik het laatste patroondeel af, en afgelopen week naaide ik het vest in de avonduren in elkaar. Knoopjes erop in een wat donkerder tint blauw, en klaar is kees! Ik ben heel tevreden met het eindresultaat, en nog belangrijker natuurlijk, m’n dochter ook… ze hield het meteen aan!

Op naar het volgende gebreide kledingstuk! Wel met deze les in m’n achterhoofd: ik wil nooit meer iets breien als garen (naalddikte) en patroon niet bij elkaar passen. Omrekentrucjes als ‘zoveel extra steken per 10 centimeter’ liggen mij niet. Maar afgezien daarvan ben ik weer helemaal in de breistemming. Garen en patroon voor een muts en sjaal liggen klaar, en wol voor een fijn vest is onderweg naar mijn huis…

 

 

 

 

 

 

P.S. Volg me op Bloglovin’!

Please follow and like us:
0

One Thought to “Ultrazacht meisjesvest”

  1. mieneke

    Goed gelukt! Leuk te combineren!

Leave a Comment